aj3d

Feb 23

Afgewend onheil

Zojuist zag ik de onheilsprofeet voorbijgaan,
hij zat op de fiets. Ik zag hem vroeger vaak
staan prediken, hij waarschuwde voor het hellevuur
met een stem alsof hij het ons toewenste en een blik
alsof hij er zelf al middenin zat.

Vanochtend nog zag ik een meerkoetje uitglijden
op het laagje ijs van afgelopen nacht.

Hij zag er goed uit, de profeet, niet echt veranderd
maar beter dan vroeger. Dezelfde grijze jas en broek,
datzelfde stralend zwarte gezicht achter dezelfde
grijze baard, maar overtuigder zwijgend op weg.

Het vogeltje maakte wat korte fladderslagen
om vanuit het water op het ijs te klimmen en wilde
onmiddellijk daarop verder fladderen en rennen.

Misschien is het onheil afgewend of heeft de profeet
gezien dat zonder geloof de hel niet meer bestaat
en kreeg zijn leven zonder Jongste Dag weer zin.

Het ijs kraakte licht onder de meerkoetpootjes,
eierschalen craqueleerden, maar glinsterender
tintelend. En dan het lopen, rennen, bijna vliegen
en het schreeuwen. En alle vogels reageerden.

Nee dat was het niet, de profeet heeft ingegrepen,
hij wist wat er dreigde, en handelde.

Door al het geschreeuw en doorelkaargefladder
van alles om zich heen stopte het meerkoetje opeens,
maar het was glad, dus gleed hij uit.
Alle meerkoetjes bleven rondrennen en glijden
tot het ijs in schilfers scheurde en de lente doorbrak.